برنامه ريزي كوتاه مدت، ميان مدت و بلند مدت

ضعف برنامه ريزي عملياتي در ارائه يك افق بلند مدت در برنامه‌ريزي، صاحب نظران را واداشت تا براي حل مشكل از ابزار ديگري استفاده نمايند. بر اين اساس در دهه 1950 برنامه‌ريزي مبتني بر "طول زمان" رواج يافت. بر اين مبنا در دوره‌هاي كوتاه مدت (تا سال)، ميان مدت (1 تا 3 سال) و بلند مدت (بيش از 5 سال) بر اساس تحليل روند گذشته، وضعيت آينده پيش بيني مي‌شد. طي اين دوره، توابع پيش‌بيني كننده شرايط محيطي، هنوز معتبر بوده و لذا امكان اينكه بتوان آينده را ادامه روند گذشته تلقي نمود، وجود داشت. با گذشت زمان و بدنبال تغييرات وتحولاتي كه در شرايط محيطي حادث گرديد، توابع پيش‌بيني كننده آينده اعتبار خود را از دست دادند و برنامه‌ريزي بلند مدت نيز كمتر مورد استفاده قرارگرفت.